Murat Karakılıç I Diğer ben

Kaygı insanın aşması gereken yegane gerçekliktir. Duygular besleyen ancak zayıflığı içinde yer edinen bir beden, istekleri doğrultusunda ilerlemesi zordur. Zira kaygı düşüncelere renkler kazandıran duygu durumları yerle yeksan etmek için zamana sığınır. Yaşam, stresi ve kaygıyı dost edindiğinde kişide onarılması güç enkazlar bırakır. Duygular dile gelmekle müfellektir. İyisiyle kötüsüyle insana yönelim kazandırır. Yaşamın içinde duygulardan uzak ilerlemesi mümkün değildir. Kaygı bu yola girişenleri tuzağa çekerek anlamlarını yitirmesine sebep olur. Şöyle ki kaygı, istekler ve arzularla beslenerek ve bunların ters köşeye çekilmesini sağlayarak kişileri çıkmaza sürükler.  Aşılması güç tarafta, dinlenerek ve sakin kalarak mağlup edilmesi açıkken, kişiler bunun üstesinden gelmek için çaba sarf etmez aksine teslim olarak, duyguların hezeyan yaşamasını göz ardı ederler ve mücadelesiz bu girişim kişileri duvara toslamasına zemin hazırlar.  Kaygı, düşünce biçimlerinin üstesinden gelin...

G eriye dönüp baktığımda kayboluyorum  Bugünlere nasıl geldiğimi bilmiyorum Geçmiş ve gelecek arasında sıkışıp kaldım Hangi yöndeyim bilmiyorum Ayaklarımın altında alem var da Aklımın ucunda uçurumlar sıralı Yarınlar sessizliğin koynunda Ben, enkazın altında bir başımayım Başımı göğe kaldırdığımda yıldızlar gönlüme düşüyor, Mutluluğun dili sevgide gizli derlerdi de, Hangi harflerin ardında saklıdır? Yarım kalan düşler, Düşler sahnesine çıkıyor Hırçın dalgalar kayaları arşınlar, Kalbimde arşa ulaşmasını istediğim dualar sahneye dökülür Mutluluk bu muydu? Mutlu olabilmek, kendine düşmek miydi? Yığın bildiğim ağırlığım mı yoksa, Gönlümün sevgi harici her şeye tok olması bu yüzden miydi? Bu yüz, simaların öfkelerine mi maruz kaldı? Demiştim, kayboluyorum Gözlerimin kıyısına vuran dalgalar, beni mi aşındırıyor? Karaya çalan çehrem, Benden başka her şeye merhem Bir adım sonrası muamma Cevabı bende miydi bu zemherinin? Soğuk mevsimde bu cenk kimin içindir Adressi...